Kawerna - fantastyka, książki fantastyczne, fantasy.

Niech zgadnę – fascynacja space operą zaczęła się od Gwiezdnych Wojen George’a Lucasa.
Gwiezdne Wojny na pewno miały na to wpływ, ale również i dobór lektur. Kiedy inne dzieci czytały Rogasia z Doliny Roztoki, ja już siedziałem w science fiction. Wiem, po czymś takim nie można być normalnym.

Podgatunek już znam, ale ciekawi mnie, o czym opowiadał Twój pierwszy tekst.
O bohaterskim komandosie sił specjalnych strzelającym z lasera i tępiącym kosmitów. No i oczywiście wszystkie przedstawicielki płci pięknej z całej Galaktyki się w nim kochały. Takie moje alter ego. Niestety, nie mogę przypomnieć sobie tytułu. Do tej pory mam problemy z ich wymyślaniem i wychodzą takie kwiatki jak Delikatne uderzenie pioruna (śmiech).

Pamiętasz pierwszego wymyślonego przez Ciebie antagonistę?
Taki osobowy pojawił się dopiero w późniejszej twórczości (powstałej, gdy miałem około dwunastu lat) i był nim książę pragnący zdetronizować starszego brata w mojej genialnej powieści fantasy otwietrającej dwunastotomowy cykl, który na szczęście nigdy nie powstał.

Skoro tworzyłeś czarne charaktery, to musiałeś pisać o walce dobra ze złem. Co ją reprezentowało?
Agnieszka, zlituj się! Skąd miałem wtedy wiedzieć coś o archetypach, czy powtarzalności mitów. Nie umiałem zdefiniować tego, o czym pisałem, ale oczywiście instynktownie wiedziałem, że musi zaistnieć walka między dobrem a złem. Nie była to jednak idea, a raczej wredni kosmici. Do teraz nie cierpię Szaraków.

Dzieci często absorbują schematy z różnych źródeł. Stąd pytanie.
To prawda. Zapawne intuicyjnie chwytałem temat. Zło reprezentowała zdrada, brak honoru, okrucieństwo – standard.

Czy zdarzyło Ci się pisać mniej grzecznie, niż na małego chłopca przystało?
Sceny seksu zacząłem opisywać dopiero wtedy, gdy zrozumiałem, o co w tym wszystkim chodzi. Jeśli chodzi o wulgaryzmy – absolutnie nie. Nawet teraz unikam ich w tekstach, jak i w życiu. Chyba, że chcę coś zaakcentować. Przemoc natomiast podobna była do tej prezentowanej w serialu… Simon Templar wkracza do akcji. Uwielbiam Świętego.

Czy jakiś pomysł z dziecięcej twórczości wykorzystałeś w już opublikowanych tekstach?
W opowiadaniu Elementy wszechświata będącym space operą zawarłem wiele z tego, o czym chciałem pisać w dzieciństwie. Powstająca właśnie powieść Paradoks Elektry jest również hołdem oddanym moim dziecięcym fascynacjom i kosmicznym przygodom w sensacyjnym klimacie.

Nierzadko dzieci wyładowują złość rysując karykatury i pisząc o swoich antypatiach prześmiewcze historie. Czy i Tobie się to zdarzało?
Nie, raczej nie. Nie przypominam sobie. Do tego trzeba mieć dystans, pewien rozwinięty już aparat postrzegania otoczenia. Karykaturuję dopiero teraz. W opowiadaniach ORP „Dzik” nawet samego siebie.

Czy pamiętasz najbardziej niedorzeczny pomysł, jaki postanowiłeś opisać jako dziecko?
W mojej dziecięcej twórczości nie epatowałem absurdalnymi pomysłami, w przeciwieństwie do życia prawdziwego. Pewnego razu przy pomocy pudełka po kremie, saletry i prochu próbowałem wysłać na Marsa mrówki. Z kosmolotu nic nie zostało, ale przez długi czas wierzyłem, że udało mi się osiągnąć cel.

Co natchnęło Cię w dzieciństwie do tego, żeby zacząć pisać?
To ma się w sobie. Po prostu wiedziałem, że muszę pisać i już. Istnieje taki zwyczaj, że w pierwsze urodziny kładzie się na stole przed dzieckiem różne przedmioty. Ten, za który chwyci ma określać jego przyszłość. Ponoć ja najpierw sięgnąłem po pieniądze. Szybko jednak wyrzuciłem monetę i z radością chwyciłem książkę.

Zdarza się, że dorośli pisarze przechowują swoje dziecięce zapiski w formie pamiątki. Masz jakąś specjalną szufladę, w której trzymasz opowiadania o kosmitach i żądnym władzy księciu?
Niestety, wszystko gdzieś przepadło. A szkoda! Może dałoby się trochę podrasować i podrzucić jakiemuś wydawnictwu (śmiech).

Jak oceniasz siebie jako dziecko-raczkującego pisarza?
Prawdopodobnie moja twórczość dziecięca nie odbiegała od innych „wypocin” moich równieśników. Pomysły brałem z książek i filmów. Nie miałem jeszcze odpowiedniego aparatu poznawczego, żeby uczynić z moich utworów coś więcej, niż tylko kalkę tego, co przeczytałem i obejrzałem. Najważniejsze jednak w dziecięcej twórczości są marzenia o wielkiej sławie i dobra zabawa.