Osoba sięgająca po najnowszą powieść Mike Careya powinna wiedzieć, że Krew nie woda nie tyle wciąga co pochłania odbiorcę od razu, z pominięciem jakichkolwiek sygnałów ostrzegawczych. Zasiadając z nią wygodnie w kanapie przy kubku świeżo zaparzonej kawy czytelnik musi być przygotowany na poświęcenie najbliższych kilku godzin swojego życia kolejnej trzymającej w napięciu historii z udziałem Feliksa Castora. Krew nie woda nie jest bowiem książką, od której łatwo się oderwać.

Wspomniana powieść to czwarty już tom przygód chandlerowskiego egzorcysty. Tym razem „cholerny twardziel” musi się zmierzyć nie tylko z tajemniczą siłą popychającą ludzi do samookaleczenia, ale także stawić czoło duchom z dzieciństwa. Wartka fabuła, nieoczekiwane zwroty akcji to wszystko można znaleźć w ostatniej książce Mike Careya.

Na temat cyklu o egzorcyście z Londynu przeczytałem wiele opinii. Jak każdy inny ma on swoich zwolenników i przeciwników. Zarówno jednak jedni jak i drudzy zgodnie deklarują, że z pewnością sięgną po kolejne tomy przygód Feliksa Castora. W czym tkwi sekret popularności, czy może atrakcyjności, demonicznej serii Mike Careya? Głównej przyczyny należy szukać w umiejętnym połączeniu dwóch elementów: dynamicznej akcji oraz motywów literackich zaczerpniętych z będącej ostatnio na topie sfery nadprzyrodzonej. Nie trzeba być wielkim znawcą kultury masowej, aby dostrzec panującą modę na wszelkiego rodzaju "straszydła", zaczynając od wampirów a kończąc na piekielnych pomiotach. Autor cyklu wiedział w jaki dzwon uderzyć. Modyfikując pomysły wykorzystane podczas budowy Constantina czy rozbudowy postaci Lucyfera stworzył Feliksa Castora, egzorcystę noszącego płaszcz prywatnego detektywa. Wciągająca fabuła, bohater którego nie sposób nie polubić i świat duchów na wyciągnięcie ręki. Czy czegoś trzeba czegoś więcej jeżeli chodzi literaturę popularną? Zainteresowanie czytelników kolejnymi historiami o angielskim egzorcyście pokazuje, że nie.

Rodzi się zatem pytanie: skąd negatywne opinie? Na początku trzeba jasno i wyraźnie przypomnieć czytelnikom, że nie istnieje książka mogąca zadowolić każdego. To tak samo jak z obiadami. Ktoś pójdzie do KFC bo szybko i "pysznie", ktoś inny zadowoli się kiełkami i kotletem sojowym bo zdrowo, ale każdy lubi jeść. Od czasu do czasu ktoś zdrowo odżywiający się zawita do baru serwującego fast foody, a potem zamiast kupić książkę Stephensowa weźmie do ręki Careya. Oczywiście nie oceniam w tym momencie wspomnianych pisarzy. Mówię jedynie, że ich proza jest różna. W swojej twórczości skupiają się na innych aspektach. Stąd też różne gusta czytelników i tym samym różne oczekiwania względem książek. Wracając do tematu. Krew nie woda ma słabe strony, które w większym lub mniejszym stopniu będą czytelnika denerwowały. Przede wszystkim wskazałbym na dość ubogi zasób słownictwa jeżeli chodzi o konstrukcję bohaterów czy opis świata zewnętrznego. Osoba oczekująca filozoficznych dysput czy eschatologicznych przemyśleń może czuć się zawiedziona. Język wypowiedzi jest prosty, czytelny niemalże komiksowy. Należy jednak dodać, że jeżeli do kolejnej przygody Feliksa Castora podejdziemy jak to pozycji czysto rozrywkowej, przepraszam za uproszczenie, to na pewno w trakcie lektury nie będziemy się nudzili. Napięcie towarzyszące poczynaniom głównego bohatera jak i ciekawe nawiązania do jego przeszłości to atuty, które doceni każdy czytelnik.

Podsumowując, Mike Carey w powieści Krew nie woda udowadnia, że zna się na tworzeniu wciągających historii. Co więcej wykreował postać mającą szansę na trwałe zaistnieć i to nie tylko w literaturze popularnej. Podejrzewam, że rosnącej popularności Feliksa Castora pomogła także osoba Careya, ale nie zmienia to faktu, że powieść sama w sobie intryguje, a to z kolei zapewnia czytelnikowi miłą lekturę przez kilka godzin.

Zaloguj się by komentować!