Kawerna - fantastyka, książki fantastyczne, fantasy.

Już można kupić wydany przez BOSZ Bestiariusz słowiański, czyli rzecz o skrzatach, wodnikach i rusałkach autorstwa Pawła Zycha.

Studiując rodzime baśnie, podania i legendy, odnosimy nieodparte wrażenie, iż nasi przodkowie kochali niesamowite opowieści. (...) Przez setki lat historii naszego kraju powstał olbrzymi, barwny i ludny świat polskich wierzeń ludowych. Pięknie ilustrowany przez Pawła Zycha i Witolda Vargasa Bestiariusz jest skromną próbą zilustrowania tego bogactwa i ukazania choćby jego części współczesnemu Czytelnikowi. Zapraszamy do podróży śladami opowieści naszych przodków, mitów pełnych słowiańskiej magii tak rzadko obecnej we współczesnej polskiej kulturze.

Wydawnictwo Nasza Księgarnia ma zamiar wznowić książkę A.R. Reystone'a pod tytułem Dziewiąty mag. Premiera powieści ma się odbyć w kwietniu 2012 roku.

Obok naszego świata istnieje drugi równoległy, którego przed złem chronią smoki, istoty potężne i święte. Niestety z niewiadomych przyczyn zaczynają chorować. Nikt nie jest w stanie im pomóc. Dlatego specjalni wysłannicy muszą się udać do naszego świata, aby odnaleźć tego, który uratuje smoki. Ariel, zwyczajna kobieta po przejściach, a konkretnie po burzliwym rozwodzie, żyje z dnia na dzień. Kocha córkę i pracę w klinice weterynaryjnej. Jest przekonana, że nic więcej już na nią w życiu nie czeka. Jednak wszystko się zmieni, gdy pewnego dnia napadną na nią cztery karły o skórze w odcieniu fioletu i o żółtych ślepiach…
Wydanie drugie, poprawione.

O tytułowej wiedźmie można powiedzieć trzy pewne rzeczy: jest piekielnie zdolną magiczką, ma wręcz skandalicznie paskudny charakterek, a do tego dziwnym trafem zawsze znajdzie sposób, by napytać sobie biedy. Jeśli chodzi o całą resztę – jest całkowicie nieprzewidywalna.

Życie Wolhy toczy się własnym torem; młoda adeptka robi paskudne żarty – zarówno kolegom, jak i nauczycielom, droczy się z udomowionym smokiem, zadaje z trollami, a przy okazji zawsze niechcący, nawet przy najszczerszych chęciach, znajdzie się w samym środku jakiejś burdy. Z jednej z takich opresji (nie)winną dziewicę ratuje nieziemsko przystojny, tajemniczy, bohaterski, siejący zamęt zarówno w niewieścich sercach jak i spokojnym żywocie profesorów  – Len. Zamiast białego rumaka, ma jednak budzącego grozę ogiera z piekła rodem, a bezinteresowność jego przyjazdu pozostawia wiele do życzenia. Po co księciu z mało bajkowego państewka podrzędna nagroda w jeszcze bardziej podrzędnym turnieju? Oczywiście istnieje jeszcze możliwość, że do przyjazdu skłoniło go coś więcej, niż tylko stara znajomość…

Drzemiącego Wezuwiusza obudziło pukanie do drzwi. Czarownik spojrzał zaspanym jeszcze wzrokiem za okno i ujrzał słońce chowającie się już w połowie za widnokręgiem. Nie spodziewał się nikogo o tak późnej porze.

- Kto tam? – Spytał, ziewając.

- Rada Trzech mnie przysyła.

Odpowiedź sprawiła, że Wezuwiuszowi zadrgała powieka, a serce biło przynajmniej dwa razy szybciej. Czego oni znowu chcą? Ostatnio sprawował się wszak nader poprawnie. No, może za wyjątkiem tej spalonej gospody w oddalonej o dwie doby wiosce. Skąd mógł jednak wiedzieć, że ten płomień się teleportuje? W każdym razie teraz już nie miał wyjścia i musiał otworzyć drzwi. Jego oczom ukazał się młodzieniec, na oko student trzeciego roku Sztuk Magii.

- Witajcie przybyszu. – Rzekł, starając się ukryć niechęć do gościa. – Co was do mnie sprowadza?

- Wejść mogę?

Na środku izby spowitej półmrokiem stał siwawy jegomość o długich, acz przerzedzonych włosach. Pokrywał je wysoki, stożkowaty kapelusz z przypalonym końcem. Elementy te, wraz ze strojem mężczyzny, jak i stojącym przed nim kotłem, aż nadto zdradzały profesję, którą się ten człowiek imieniem Wezuwiusz parał.
- Jeszcze tylko dwie krople kurzej... - Zaczął zdanie czarodziej, lecz nie dokończył go, albowiem w momencie wlewania płynu do osmolonego kotła, zawartość naczynia eksplodowała.
Uderzenie to było tak silne, że mag padł jak długi i nie ruszał się przez kolejne dwie godziny. Leżałby tak może nawet i dłużej, ale do drzwi położonej na wzgórzu chatki zapukał chłop. Stał tak i kołatał bodaj pięć minut, aż wreszcie znudzony postanowił wejść do środka
- Przepraszam, nie przeszkadzam? - Powiedział, stawiając ostrożnie kroki na drewnianej, przeżeranej próchnem podłodze. W pomieszczeniu wciąż zalegał siwy, gęsty dym, który znacznie ograniczał widoczność, a charakterystyczny swąd dobił nozdrzy gościa. - Czy wszystko w porządku?
Nie uzyskując odpowiedzi postanowił pójść dalej, po omacku szukając drogi. Nie zrobił nawet pięciu kroków, gdy potknął się o coś i upadł.
- Jedna kropla! - Usłyszał znany mu głos.
- He? - Spytał, wciąż leżąc i bojąc się wstać.
- Jedna kropla, nie dwie! - Powtórzył Wezuwiusz.

W realiźmie magicznym łączy się dwojakie postrzeganie rzeczywistości. Z jednej strony odwołuje się do świata, który znamy z życia codziennego, z drugiej natomiast odbierany jest przez percepcję jednostek dostrzegających (bądź wydających się dostrzegać) coś więcej.
Typowy dla nurtu bohater, dysponujący wiedzą ezoteryczną, będzie przykładał znaczenie do snów i liczb, geografii  (odpowiednie ułożenie punktów na ziemi) i astronomii (układ gwiazd i planet), a także historii i legend. Podobnie charakterystyczna narracja skupiona jest na prozie życia, przeżyciach bohaterów, konsekwencją czego jest dominacja nastroju nad akcją.